Heeft u uw noodpakket al in huis? “Is heel belangrijk en echt nodig” roepen de blozende gezichtjes van onze huidige leiders, die misschien beter eerst nog eens een jaar of tien bij de padvinders hadden kunnen opgaan voor hun hopmannenbrevet voor ze ons gingen ‘leiden’. “De tijden zijn veranderd, we moeten ons voorbereiden” roepen ze. Echt een brevet van onvermogen. Ze brengen ons land met een enorme naïviteit aan de rand van de afgrond en roepen dan opeens “Gevaar, u moet iets gaan doen.”
Zelf doen ze niet zo veel. Ja, ze stoken het vuurtje wat verder op, verhogen de belastingen en kijken al hijgend en kwijlend naar de grote redder aan de andere kant van de oceaan. Helaas. Die heeft er nu net even geen zin in. Hij lijkt helemaal klaar te zijn met dat bedelende betweterige arrogante zooitje in Europa. Hoe helpen wij onszelf? Wat kunnen wij nog? Onze wereld hangt aan elkaar van apps en zonder tetterende mobiele telefoon wordt niemand meer begraven. Het ding is echt onmisbaar en werkt bij stroomuitval gelukkig nog wel zo’n 48 uur. Dat wil zeggen, uw telefoon. Beetje jammer dat de overheid de zendmasten slechts een uur of drie in de lucht kan houden. Daarna is de diesel op en wordt het stil.
We zijn verworden tot een land vol overstreste goedbedoelende slappelingen die van elke mug een olifant maken en zelfstandig niets meer kunnen oplossen.
Hoorde onlangs op de radio een legerleider zeggen dat hij dacht over dertig jaar de vergunningen rond te hebben om zijn vliegtuigjes op Lelieveld Airport te laten landen. Denk dat de Russen daar wel begrip voor hebben en nog even zullen wachten met hun uitbreidingsplannen.
Er gloort enige hoop, zonder het door te hebben zou de geilheid om de eigen gelederen te versterken ertoe kunnen leiden dat we stoppen met de softe idioterie. Er ontstaat gelukkig een roep om ‘Weerbaarheid’. Die zijn we nu namelijk een beetje kwijt. Letterlijk overgeschreven: ‘Vermoeidheid’ heet nu burn-out. ‘Verdriet’ is een trauma. ‘Twijfel’ is een identiteitscrisis. ‘Temperament’ wordt toxisch genoemd. Ben je onzeker? Dan zoek je een coach. We herdoopten wat ooit een gewoon deel van het leven was tot iets waarvoor een interventie, een label of een protocol nodig zou zijn.
Kortom, we zijn de weg compleet kwijt en misschien helpt het als onze leiders ons oproepen tot die ‘weerbaarheid’.
Ophouden met verlamd reageren als iemand eens iets lomps en onvriendelijks zegt. Niet meer om hulp roepen bij elke tegenwerking, verkeerde opmerking of iets minder empathische blik, maar gewoon doorgaan met je eigen plan. Geen 3 dagen, maar 6 dagen per week werken en dan niet van 9 uur tot 15 uur maar van 7 uur tot 17 uur en zo af en toe tot 22 uur. De toekomst is niet onze verwende zoete broodjes maatschappij, maar eerder de maatschappij van onze grootouders. Rug recht en aanpakken, janken en doorgaan. Dat kunnen de Russen, Amerikanen en Chinezen, dus dat kunnen wij ook.
Nee, dat is niet sociaal, inlevend of aardig, maar maakt wel weerbaar. Als tuinbouwsector hebben we het voordeel dat we dit goed kunnen. Daarnaast hebben we deze winter weer een flinke sloot water in onze bassins. Dat wordt vast een goed ruilmiddel en daarmee ons noodpakket.
Hans de Vries (was vroeger potplantenteler)
Hans@FrogsFarms.com
