Steeds vaker lees ik berichten van overnames in de glastuinbouw. Niet alleen onder collega’s, maar vooral onder onze toeleveranciers. De reden of aanleiding is niet altijd duidelijk, want die ligt niet altijd op straat. Private equity sluipt zo langzamerhand onze sector binnen. Maar soms is het eenvoudigweg krachtenbundeling of er is geen opvolging. Ik vraag me soms af of het altijd nodig is om op te schalen of samen te gaan. Bestaat er soms angst dat een kleiner bedrijf zich niet staande kan houden?

Op momenten dat ik bezig ben met grote investeringen heb ik vooral behoefte aan overleg. Sparren over alle aspecten, niet alleen technisch maar ook strategisch. Ik vond het daarom altijd geweldig dat ik in het offertetraject in gesprek was met een andere ondernemer, die met hetzelfde vuur een bedrijf leidt en voor gelijksoortige beslissingen staat. In die gesprekken hebben we begrip voor elkaars standpunten. Mensen doen namelijk zaken met mensen. Dat weten we met z’n allen. Of je nu de directeur spreekt van een bedrijf, of een specialist die jouw project of bedrijf goed kent en van het begin tot het eind het aanspreekpunt is.

Gaat die situatie nu veranderen als er weer een overname tot stand is gekomen? Zet de verdere professionalisering door, zowel aan onze kant als die van onze toeleveranciers? Neemt de zakelijkheid hierdoor verder toe? En verliest ons mooie vak daardoor een klein beetje van zijn glans? Ik denk dat we daar toch voor moeten oppassen en dat het ook niet nodig is.

Professionalisering hoeft niet negatief uit te pakken. Gelukkig zijn er nog veel kinderen die in de voetsporen van hun ouders stappen en een familiebedrijf overnemen, of anderen die een traditie voortzetten. Wat mij betreft moeten we in de voortzetting van die bedrijven zoeken naar de menselijke maat. Het gevoel behouden dat we met z’n allen een mooi vak uitoefenen. Laten we proberen te voorkomen dat de afstand tussen directie en werkvloer zo groot wordt dat we ons niet meer verantwoordelijk voelen voor het hele bedrijfsproces. Dat we bedrijven houden waar een ziel in zit.

Maikel van den Berg, zaadteler in Bleiswijk