In een project onderzoeken we waarom sommige rozen- en gerberarassen vatbaar of resistent zijn voor echte meeldauw en of we de vatbare rassen minder vatbaar kunnen maken. In afstemming met veredelaars en telers zijn voor dit onderzoek vatbare en resistente rassen gekozen.

In een eerste analyse van zestien gerberamonsters hebben onderzoekers bij Wageningen University & Research planteninhoudstoffen kunnen vinden die gerelateerd zijn aan meeldauw resistentie. Op basis van deze stoffen hebben we een voorspellingsmodel ontworpen. Om dit model te bevestigen hebben we nog eens van veertig monsters (mini en standaard gerbera, dezelfde teler met verschillende rassen en dezelfde rassen bij verschillende telers) hun resistentie middels het model voorspeld. Ondanks deze grote verschillen kon het model resistentie goed voorspellen (76% juiste classificering voor resistentie.

Waslaag bepalend bij roos

We hebben vastgesteld dat rozen, die resistent zijn tegen echte meeldauw, meer was op hun bladeren produceren. In het algemeen blijken jonge bladeren meer was te bevatten dan oude, wat kan verklaren waarom we meer meeldauw op oud blad hebben.
Door de waslaag kunnen waterdruppels makkelijker van het blad afrollen, waardoor de meeldauwsporen minder makkelijk kunnen kiemen. Als we een waterdruppel aanbrengen op een vlak liggend blad bepaalt de waslaag hoe bol deze druppel staat. Door de hoek te meten tussen het wateroppervlak en het blad krijgen we simpel en snel, accurate informatie over de waslaag. Deze meting maakt het mogelijk de eigenschappen van de waslaag van grote aantallen monsters te bepalen.
Dit jaar wordt onderzocht hoe de tot nu toe opgedane kennis kan worden toegepast door telers om meeldauw gevoelige planten minder vatbaar te maken.

Tekst: Kirsten Leiss