In het kader van het energieprogramma voeren we de literatuurstudie ‘Temperatuurintegratie: verleden, heden en toekomst’ uit.

Doel is om bestaande kennis over temperatuurintegratie over langere perioden te inventariseren en bruikbare boodschappen voor nieuwe ontwikkelingen te formuleren. Aanleiding is de noodzaak om in Het Nieuwe Telen het piekverbruik en de kosten van duurzame warmte te beperken. Temperatuurintegratie is een van de middelen daartoe. Die pieken kunnen ontstaan als er op donkere winterdagen veel wind staat en er moet worden verwarmd. Op zonnige winterdagen zal de warmtestraling van de zon de warmtebehoefte temperen. Daarnaast kan in extreem koude nachten, als de schermen niet voldoende warmte kunnen vasthouden, een energievraag ontstaan.

Bekend is dat op een termijn van maximaal enkele dagen temperatuurintegratie in het algemeen geen schade aan de plant berokkent en dat evenwichten zich relatief eenvoudig herstellen. Maar wat vindt er plaats als er gedurende een of twee weken een overschot aan assimilaten ontstaat? Worden er dan reserves aangelegd en kunnen deze later weer worden geleegd?

Tekst: Anne Elings.