Sinds ze in Winterswijk de Afrikaantjes in de ban hebben gedaan en ze deze tot het, meer correcte Tagetes hebben gedoopt, laat het mij niet los. Het ene naar het andere heilige huisje gaat omver. Moeten we hier nu in mee gaan of niet?

Als ik analytisch naar deze ontwikkelingen kijk, dan merk ik op dat de samenleving compleet geïndividualiseerd en ontzuild is. De vastigheden die ons land kende in de tijd van mijn ouders is niet meer. We bidden nauwelijks meer voor ons eten, willen niet meer op zondag naar de kerk, kijken tv wanneer het ons uitkomt, hebben overal een mening over zonder feiten, we vinden ons slimmer dan een wetenschapper en als ik in mijn omgeving kijk, dan zijn er nauwelijks nog mensen echt actief lid van iets.

Ik besef dat ik definitief de stap heb gezet naar de ‘volgende’ generatie. Mijn generatie groeide op in de jaren ‘80 en ‘90, in wellicht een van de meest vrije en zorgeloze periodes ooit. We gaan nooit meer terug naar zo’n periode, maar de waarden die we hebben meegekregen zouden we wel meer mogen uitdragen.

Voor mijn jeugd had je overzichtelijke zuilen met duidelijke normen en waarden. Tegenwoordig zijn die oude zuilen versplinterd of verdwenen en ik vermoed dat er veel ontwortelde mensen zoekende zijn naar nieuwe ‘zuilen’. Deze vinden ze in (innerlijke) overtuigingen, zoals geslacht, geaardheid, geloof, huidskleur en/of leefstijl. Deze nieuwe ‘zuilen’ verankeren zich steeds meer en ik denk zelf dat dat goed is. Het bestaansrecht van een ‘zuil’ zal wel afhangen van een aantal essentiële (menselijke) normen en waarden. In mijn jeugd waren dat bijvoorbeeld; tolerantie, respect en eigenwaarde. Deze kunnen wellicht iets anders verwoord worden, maar het komt er toch op neer dat je het met elkaar moet doen in deze wereld.

Moet ik daarom op de barricades om de naam Afrikaantjes te behouden? Geen idee. De Duitse naam van Tagetes is onder andere ‘Studentenbloem’ of ‘Turkse Dianthus’. Dat lijken me dan ook potentiële hoofdstoters. Uiteindelijk willen we toch gewoon mooie producten maken en mensen blij maken. Gezien de (genees)kracht en de geliefdheid van de plant, klinkt Afrikaantje dan lang zo gek nog niet.

Dieter Baas, perkplantenteler in Ens