Vorig jaar ging het helemaal fout. Ze gaven het op, de woning lag er verlaten bij. Het was ook een foute plek, er was duidelijk sprake van een ‘onveilige woonsituatie’. Niet alleen tochtte hun huis vreselijk, de ligging was ook erbarmelijk, zo kort aan de weg.
Maar ze hadden deze plek zelf gekozen, hun huis zelf gebouwd. Met liefde bouwden ze. Strootje voor stengel en met duizenden happen gras was het verrezen. Een imposant zwanennest. Toen het er eenmaal lag keken ze tevreden terug op het bouwproces. Trots zat zij op de eieren terwijl hij de omgeving in het oog hield. Hij zat zover op de weg dat iedereen netjes afremde en het nest met een gepaste bocht passeerde. Zo gaat dat aan ons weggetje. De een heeft hier een wat luxer nest dan de ander, maar iedereen geeft elkaar de ruimte. Het was een tikkie krap allemaal, maar het zou ongetwijfeld gaan lukken en het was tenslotte maar voor een week of zes. Eerst een paar eieren erin en daarna nog 36 dagen broeden. Was te overzien, dachten we.
Fout. We hadden buiten de bezorgdheid van de passanten gerekend. De mensen in de open Mazda’s, BMW’tjes en allerlei andere volstrekt overbodige ‘tweede’ autootjes die op zonnige feest- en weekenddagen uit de schuur worden gehaald om met het jaarlijkse tochtje ons weggetje te teisteren. Samen met de duizenden fietsers en wandelaars een stoet vormend. Wijds zwaaiend en elkaar overtuigend dat het ‘hier toch echt wel heel erg mooi is’ maken ze in de zonnige weekenden ons leefgebied onveilig.
De betrokkenheid van de passant gold ook voor het Zwanennest. ‘Dat kan zo echt niet, we melden het bij de instanties’. Daar vond men een gewillig oor bij iemand die vanachter zijn of haar bureau de situatie als ‘onhoudbaar’ beoordeelde en er een paar hekkenzetters op afstuurde. Zij plaatsten een stevig hek tussen de weg en het nest, compleet met rood/wit gestreepte borden. Goed zichtbaar, voor de veiligheid. De zwanen bekeken het hek, raadpleegden hun life coach en besloten niet achter tralies te blijven wonen en het er verder maar bij te laten zitten. Ze nokten af, dan dit jaar maar geen pullen.
Afgelopen voorjaar zagen we ze weer, ze inspecteerden de omgeving. Zag er goed en schoon uit. Geen hekwerken om hun uitzicht te verzieken, dus bouwen maar weer. Ze heeft twee weken gebroed. Twee weekenden doorstaan waarbij er soms met enig misbaar eens een fietser werd gewaarschuwd. Toen kwamen, ongetwijfeld weer voor hun bestwil, wederom de hekkenzetters. Ook nu is het nest direct verlaten.
Hardleers zijn ze, die zwanen, of geldt dit meer voor de nimmer lerende bemoeial?
Hans de Vries (was vroeger potplantenteler)
Hans@FrogsFarms.com
