Zo af en toe denk ik nog wel eens aan Sam, Sam was een Schot die een paar maanden bij ons werkte in de eerste jaren van mijn zelfstandig ondernemerschap. Mijn introductie tot het baassie zijn- of spelen. We hadden net een oude rozenkwekerij gekocht die we ombouwden naar potplanten.
Mijn slimste bijdrage was de introductie van roltafels op rollende 51’ers, oude verwarmingsbuizen die zo een nieuw leven kregen. De bodem in de tafels bestond uit eterniet platen. Gedoe over asbest was er toen nog niet. Sam was keurig recht in het eterniet aan het zagen om ervoor te zorgen dat de tafel om de spantpoten heen en weer kon bewegen. Zag er mooi uit, maar schoot niet erg op. Ik liep er langs met een waterpomptang en begon hiermee wat brokken uit de platen te breken waarmee ik hetzelfde bereikte, het zag er minder mooi uit, maar was supersnel klaar. Sam was woedend, ‘ik doorstreepte zijn plan om hier de rest van de dag over te gaan doen’.
Ik las het artikel over het waterschap Delfland wat het simpelweg verdomt om de tuinders daar hun gezuiverde water te laten gebruiken. Ze plompen het liever in zee. Er zijn ongetwijfeld enkele tientallen redenen om zich zo op te stellen en het belang van die tuinders raakt ze echt niet. Maar je zal er maar om zitten te springen en je teelten zien verdrogen. Dan is het wel heel erg zuur om te worden gedwarsboomd door die duur ingehuurde papierschuivers. Sorry, bestuurders.
Het zal de leeftijd zijn maar ik word helemaal gek van dat soort lui. Om te weten wat er om me heen gebeurt nam ik een (gratis) abonnement op de overheidswebsite Berichten over uw Buurt. Een gegarandeerde constante ergernis van regels en besluiten komt sindsdien over me heen. Over alle onbenulligheden neemt men ‘een besluit’ en publiceert dat. Voorbeeld? Het ‘Besluit van de adjunct-directeur Regulering & Expertise van de Omgevingsdienst Noordzeekanaalgebied’.
Hij nam hier een besluit van ‘algemene strekking’, inzake ‘de vervangingsregeling directie Regulering & Expertise Omgevingsdienst Noordzeekanaalgebied’. Ik heb het verder niet gelezen maar hier wordt ongetwijfeld op een paar A4’tjes geschreven dat ‘Linda’ hem vervangt als hij op vakantie is. Iets wat een ‘normaal’ mens even roept als hij weggaat, ‘jongens tot over twee weken, als er wat is, loop even naar Linda’. Wat een drama, zulke lui en ons land zit er helemaal vol mee.
Wij bouwden recent een huisje, hiervoor gingen we met de schetstekeningen en architect naar de bevoegde gemeenteambtenaar om te vragen of we ‘zoiets’ mochten bouwen. Hij vond het een goed plan. Wij verder aan de slag. Alle tekeningen uitgewerkt, een ruim half jaar en een ton verder kwam de dag voor kerst de brief dat ze er toch ook ‘de Provincie’ naar hadden laten kijken en die vond het niks. Het werd een te fraai woonhuis en zij hadden nu juist een simpele schuurwoning voor ogen. Dit vertelden ze ons in een Teams meeting, waar wij wegens gebrek aan eigen microfoon en camera bij de architect waren aangeschoven. Vanuit de Provincie waren er drie specialisten opgetrommeld, eentje toeterde haar partijtje zelfs mee vanuit Spanje. De opmerking dat ze ‘het hele straatje hadden afgereden maar nergens een schuur hadden gezien in de vorm van ons beoogde huis’ blijft hangen.
Waar zijn we in dit land mee bezig? Hoe zijn we er ooit toe gekomen de sleutels aan de regelneven te geven en te denken dat alles dan wel goed zou komen? Niet dus. Er komt niets goed, er gebeurt niets want iedereen strijkt maandelijks zijn salaris op en wacht met elke beslissing op consensus.
Voor die is bereikt hebben we elke oorlog verloren en heeft elke ondernemer met voldoende pit in zijn donder zijn heil elders gezocht. Niets vergaderen, gewoon ff doen daar in Delfland.
Hans de Vries (was vroeger potplantenteler)
Hans@FrogsFarms.com
